Οἱ εἰρηνευτικὲς διαπραγματεύσεις, στὸν πόλεμο τῆς Οὐκρανίας, ἔχουν ἕνα χαρακτηριστικό, συμμετέχουν σὲ αὐτὲς τρίτες χῶρες, Κίνα, Ἰσραὴλ καὶ Τουρκία, ἀλλὰ καὶ Εὐρωπαῖοι, Γάλλοι καὶ Γερμανοί, ἐνῶ ἀπουσιάζουν σχεδὸν πλήρως, ἀκόμη κι ἀπ’ τὴν ἐπίσημη ἐνημέρωση, Ἀμερικανοὶ καὶ Βρεταννοί∙ ἐὰν ὅμως ἐπιτύχουν οἱ σχετικὲς πρωτοβουλίες θὰ σημάνουν πολλά, τὴν ἀποδέσμευση τοῦ Οὐκρανοῦ προέδρου ἀπ’ τὴν ἀπόλυτη ἀμερικανικὴ ἐξάρτηση καὶ τὴν ἀναγνώριση στοὺς τρίτους καὶ στοὺς Εὐρωπαίους σημαίνοντος ρόλου στὰ διεθνῆ πράγματα. Οἱ ἐκτιμήσεις ἐξαρτῶνται κι ἀπ’ τὴν πορεία τοῦ πολέμου∙ ὁ Βλαδίμηρος Ζελένσκυ γνωρίζει, ὅτι ἐξαντλοῦνται οἱ ἀμυντικές του δυνατότητες, καθὼς ἤλπιζε πολλὰ στὴν νατοϊκὴ ἀεροπορικὴ ὑποστήριξη, ἐνῶ διαπιστώνει, ὅτι καὶ ἡ ἄμυνα τοῦ Κιέβου δὲν ἀντέχει στὸν χρόνο, καθὼς στὴν Μαριούπολη τὰ Τάγματα Ἀζὸφ ἐξαντλοῦν τὶς δυνάμεις τους. Ἔτσι προσανατολίζεται σὲ εἰρήνευση, κατὰ τὶς ἐξαγγελίες του, μὲ τὴν διατήρησή του στὴν ἐξουσία καὶ τὴν ἀποδοχὴ τῶν ρωσικῶν ὅρων…