Ἡ διαφορὰ στοὺς δυτικοὺς λαούς, ἂν ὄχι καὶ χάσμα, μεταξὺ τῆς διαθέσεώς τους καὶ τῆς καταιγιστικῆς ἀτλαντικῆς προπαγάνδας εἶναι μᾶλλον ἡ μεγαλύτερη στὴν μεταπολεμικὴ ἱστορία∙ ἡ μονομέρειά της σκεπάζει τὰ πάντα, δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἄποψη, πέραν τῆς οὐκρανικῆς, οὔτε φυσικὰ καὶ ἱστορικὴ θεώρηση τοῦ πολέμου. Ὁ Θουκυδίδης ἔχει ξεχασθεῖ, ὡς ἀφορμὴ ἡ ρωσικὴ εἰσβολὴ εἶναι καταδικαστία ἀσυζητητί, ἀλλὰ στὰ αἴτια ἡ ἀπληστία τῶν Ἀμερικανῶν καὶ τοῦ ΝΑΤΟ εἶναι δεδομένη, ἑπομένως, ἡ ἄρνηση ἀναγνωρίσεως δικαιωμάτων καὶ στὶς ἄλλες μεγάλες δυνάμεις∙ ἡ ἐπίκληση τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ διεθνοῦς δικαίου δὲν εἶναι πειστική, ἐπειδὴ ἡ Οὐάσιγκτον δὲν ἔχει τὴν ἔξωθεν καλὴ μαρτυρία, ἐνῶ προβάλλει πληκτικὰ ὀμφαλοσκόπηση τοῦ δυτικοῦ ἀνθρώπου.