Οἱ ἀλλαγὲς στὴν καθημερινότητα ὅλων μας, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, καὶ περισσότερο τῶν Εὐρωπαίων, ἐπειδὴ οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν δείχνουν ἔχειν καταγράψει τὶς βαθύτερες προεκτάσεις του, εἶναι αἰσθητές∙ οἱ Εὐρωπαῖοι, ἔργο κυρίως τῆς ἀποβλακωτικῆς προπαγάνδας τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, ζοῦνε τὴν φρίκη τοῦ πολέμου -κάτι ποὺ δὲν ἴσχυε μὲ τοὺς βομβαρδισμοὺς τῆς Σερβίας, τὶς δεκάδες χιλιάδες νεκροὺς καὶ τὴν ἰσοπέδωση τοῦ Βελιγραδίου, ἀλλὰ αὐτὰ τὰ ἔβλεπαν ὡς δικαιολογημένα, ὅπως τὰ παρουσίαζε τὸ ΝΑΤΟ, κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων Σέρβων- κι αἰσθάνονται ὅτι φθάνει αὐτὸς στὴν πόρτα τους. Ἕνα ὅμως δὲν ἀντιλαμβάνονται, ἐπειδὴ τὸ κρύβει ἡ διαπλοκή, τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ἄλλου κόσμου, ἐκτὸς τοῦ δυτικοῦ, ὅπως καὶ τῆς Ἀνατολικῆς Ἀσίας, διεθνοῦς οἰκονομικοῦ κέντρου πλέον∙ ὁ πόλεμος θὰ τελειώσει, πρεσβεύουν οἱ ἔγκυροι ἀναλυτές, ἀλλὰ δὲν θὰ εἶναι ὁ ἴδιος, κάτι ποὺ τὸ ἔχουν ἀντιληφθεῖ στὸ Παρίσι καὶ Βερολίνο, ὄχι ὅλοι στὴν ὑπόλοιπο γηραιὰ ἤπειρο…