Ἡ διάσκεψη κορυφῆς τῆς ἐρχόμενης Πέμπτης, ΝΑΤΟ καὶ Εὐρωπαϊκοῦ Συμβουλίου, γιὰ τὸν συντονισμὸ τῆς ἀτλαντικῆς κοινότητος ἀπέναντι στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, γίνεται μὲ τὴν πρωτοβουλία τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου, ἀλλὰ ὄχι καὶ τῆς ἡγεσίας Παρισίων καὶ Βερολίνου∙ στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους συζητεῖται εὐρύτατα, ὅτι ὁ Τζὸ Μπάιντεν, δὲν θὰ ἤθελε μὲ κανέναν τρόπο, ἡ εἰρήνευση νὰ προέλθει ἀπ’ τὶς πρωτοβουλίες τῶν Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ὄλαφ Σόλτζ, μὲ τοὺς Ἀμερικανοὺς ὡς θεατές. Ἄλλωστε, τὰ αἴτια τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς ὀφείλονται στὶς ἀμερικανικὲς πιέσεις, καὶ στὴν ἀπουσία εὐρωπαϊκῶν ἀντιδράσεων, γιὰ νατοϊκὴ ἐπέκταση πρὸς ἀνατολάς, γνωρίζοντας, ὅτι αὐτὸ θὰ προκαλοῦσε τὶς ἀντιδράσεις τῆς Μόσχας, ἂν καὶ δὲν ἀπέκλειαν τὸν πόλεμο∙ θὰ εἶχαν ὅμως οἱ Ἀμερικανοὶ τὸ πλεονέκτημα τῆς ἐντάξεως τῶν Εὐρωπαίων στὴν ἀτλαντικὴ μεταπολεμικὴ ἐξάρτηση, ποὺ εἶναι καὶ ὁ ἀπώτερος σκοπός τους. Τὸ πρόβλημα εἶναι, τὸ πῶς θὰ λήξει ὁ πόλεμος; Μόνο ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους;