Ἡ πολιτικὴ σκηνὴ τῆς Εὐρώπης ἀλλάζει ἄρδην, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, ἀνεξαρτήτως τοῦ τρόπου τερματισμοῦ του, καὶ διαμορφώνεται ἄλλη, μὲ διαφορετικὸ προσανατολισμό∙ οἱ δυτικὲς χῶρες, μὲ τὴν Ρωσία ἐξαιρούμενη, ἐμφανίζονται μὲ ἑνιαία πολιτικὴ καὶ ἄμυνα κατὰ τῆς ρωσικῆς ἐπιθετικότητος, ἐνῶ ἐπιβάλλεται καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀπομόνωσή της. Τὸ πρῶτο θεωρεῖται δεδομένο, μέχρις ἀποδείξεως τοῦ ἐναντίου, τὸ δεύτερο χαρακτηρίζεται ἀπ’ τὴν ὀμφαλοσκοπικὴ ἀντίληψη τοῦ κόσμου∙ ἡ Μόσχα διεξάγει περίπου τὸ 40% τοῦ ἐξωτερικοῦ της ἐμπορίου μὲ τὴν Δύση, μὲ τὸ μεγαλύτερο μέρος της ἐξαγωγές, φυσικοῦ ἀερίου, πετρελαίου καὶ δημητριακῶν, μὲ ἀδύνατη τὴν κάλυψή τους ἀπὸ ἄλλες πηγές, ἐνῶ χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐπάρκεια τῶν βασικῶν ἀγαθῶν της καὶ ἱστορικά, ἀπὸ ἀντοχὴ τοῦ λαοῦ της σὲ οἰκονομικοὺς ἀποκλεισμούς. Ταυτοχρόνως, ὁ ὑπόλοιπος κόσμος, μὲ πρώτη τὴν Κίνα, συνεχίζει τὴν στήριξή του. Κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, προβλήματα θὰ ἀντιμετωπίσει, ἀλλὰ δὲν θὰ ὑποστεῖ ἀποπνικτικὴ ἀσφυξία.