Τὸ σχέδιο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Στρατηγικῆς Πυξίδας, γιὰ τὴν σύσταση τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Στρατοῦ καὶ τῆς Δυνάμεως Ἀμέσου Ἐπεμβάσεως, προκάλεσε εὐνοϊκὴ κριτική, ἀπὸ ὅλους, ἂν καὶ ἀρκετοὶ σχολιάζουν, ὅτι ἔφθασε ἀργὰ κι ὅτι χρειάζεται ἡ ταχύτατη ἐφαρμογή του∙ ἀλλά, «κάλλιο ἀργὰ παρὰ ποτέ», ἐνῶ ἡ δυσαρέσκεια κυρίως κατὰ τῶν εὐρωπαϊκῶν παραγόντων ποὺ προτάσσουν τὸ ΝΑΤΟ ἀπέναντι στὴν Εὐρώπη. Οὐδεὶς πιστεύει, ὅτι εἶναι δυνατὴ ἡ ἀπεξάρτηση ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ συμμαχία καὶ μάλιστα σὲ περίοδο ἀπολύτου ἐλέγχου τῆς καταιγιστικῆς διαπλοκῆς∙ ὅταν οἱ Εὐρωπαῖοι ἀξιωματοῦχοι συμπλέουν πληρέστατα μὲ τὴν προπαγάνδα αὐτή, ὄχι μόνο δὲν πείθουν τοὺς τρίτους γιὰ τὶς προθέσεις τους, ἀλλὰ δὲν ἐμπνέουν ἐμπιστοσύνη στοὺς ἁπλοὺς πολῖτες, γιὰ τὴν πίστη τους στὴν εὐρωπαϊκὴ ὁλοκλήρωση. Λείπει ἡ μεταλαμπάδευση αἰσιοδοξίας…