Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ Μανώλη Άνδρουλάκη, τοῦ προξένου μας στὴν Μαριούπολη, ἦταν μικρὴ ὀδύσσεια, μαζὶ μὲ τοὺς ἕνδεκα ὁμογενεῖς καὶ τὴν πολυήμερη ταλαιπωρία του γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν Οὐκρανία∙ ἡ περιγραφὴ τῶν ὅσων πέρασε στὴν πολιορκημένη πόλη δραματική, μὲ τὶς μάχες στοὺς δρόμους, τοὺς ρωσικοὺς βομβαρδισμοὺς καὶ τοὺς νεκροὺς καὶ τραυματίες στὸ ἔδαφος. Ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος περιορίζεται ἀποκλειστικὰ στὶς μεγάλες πόλεις, καθὼς μετωπικὴ μάχη τῶν δύο ἀντιπάλων ἐκ τοῦ συστάδην δὲν ἔχει γίνει, παρὰ μόνο οἱ Οὐκρανοὶ ὀχυρώθηκαν στοὺς πολεοδομικοὺς οἰκισμοὺς καὶ ἀμύνονται, μὲ τοὺς κατοίκους δίπλα τους, ἢ ὅτι τοὺς χρησιμοποιοῦν ὡς ἀνθρώπινη ἀσπίδα, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ Ρῶσοι. Ἀλλὰ ὁ πόλεμος συνεχίζεται μὲ πολλὰ θύματα…