Ἡ δοκιμασία τῶν Εὐρωπαίων, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, τώρα γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπ’ τὶς κυβερνήσεις τους καὶ τὰ εὐρύτερα στρώματα∙ στὴν ἀρχὴ ἐπικράτησε ὁ ἄκρατος ἀντιρωσισμός, μὲ τὴν καταιγιστικὴ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα στὴν ἀποκορύφωσή του. Ἤδη, ἀναλογίζονται, μὲ πρῶτον τὸν Γαλλογερμανικὸ ἄξονα, ὅτι πέραν τῆς ἀφορμῆς, τὴν ρωσικὴ εἰσβολή, ὑπάρχουν καὶ τὰ αἴτια, ἡ ἄκριτη καὶ κατακτητικὴ ἐπέκταση τοῦ ΝΑΤΟ πρὸς ἀνατολάς, μὲ τὴν συνέχιση τοῦ ἐγκλεισμοῦ τους στὴν ἀτλαντικὴ ἐξάρτηση, χειρότερης ἀπ’ τὴν μεταπολεμική∙ ταυτοχρόνως, πολλοὶ θέτουν τὸ ζήτημα, ὅτι ὁ δυτικὸς κόσμος εἶναι ἕνα μικρὸ τμῆμα τῆς οἰκουμένης, μὲ τὸν ὑπόλοιπο πιὸ δυναμικὸ καὶ πιὸ αὐτόνομο, ἐνῶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἐπεξεργάσθηκε τὸ σχέδιο τῆς Στρατηγικῆς Πυξίδας, σὲ τέσσερες ἄξονες, Δράση, Ἀσφάλεια, Ἐπένδυση, Συνεργασία ποὺ μᾶλλον θὰ ἐγκριθεῖ στὸ Εὐρωσυμβούλιο τῆς Πέμπτης. Ἀποτελεῖ τὴν ἀντίδρασή της, γιὰ ἱκανοποίηση τῆς κοινῆς της γνώμης, ἀλλὰ διερωτῶνται πολλοὶ τὸ ἂν εἶναι ἀρκετό…