Ἡ κριτικὴ τῶν Δυτικῶν, στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, κατέδειξε, ὅτι οἱ ἰδεολογικές τους δεσμεύσεις καταδυναστεύουν τὴν σκέψη τους καὶ τὴν κριτική τους∙ τὸ ἔχουμε ξαναγράψει, ὅτι ἀπουσιάζει πλήρως ἡ διάκριση, ἀφορμῆς καὶ αἰτίων τοῦ ὅποιου πολέμου, κατὰ τὸν Θουκυδίδη, καὶ ἐμμένουν στὴν ὀμφαλοσκόπησή τους, ὅτι ἀποτελοῦν τὸ κέντρο τῆς ἀνθρωπότητος. Ἀποδεικνύεται, ὅτι ἡ ἰδεολογικὴ προσήλωση εἶναι ἴδια μὲ τὴν θρησκευτικὴ κι εἶναι αὐτὴ ἄλογη κι ὄχι λογική∙ ἡ πνευματικὴ ἡγεσία τῶν Εὐρωπαίων εἶναι περισσότερο δέσμια τῆς ἰδεολογίας της, ὅτι ἡ ὑπόλοιπη ἀνθρωπότης δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν Δυτικῶν κι ὄχι ἀφ’ ἑαυτῆς. Ἡ καταιγιστικὴ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ ἔχει διαδραματίσει τὸν σημαντικότερο ρόλο, καθὼς οὐδεὶς διανοεῖται νὰ διαφοροποιηθεῖ ἀπὸ αὐτήν. Τὴν ἔχουν ἀποδεχθεῖ ὡς δεύτερο ἐγώ τους.