Τὴν διάσωση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κύρους, μετὰ τὸ διήμερο τῆς ὁμαδικῆς ὑποκλίσεως τῆς ἡγεσίας τῆς γηραιᾶς ἠπείρου στὴν ἀμερικανικὴ ἐπικυριαρχία, ἐπεχείρησε ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, διαφοροποιούμενος ἀπ’ τοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ Τζὸ Μπάιντεν, γιὰ «χασάπη» τοῦ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, καὶ γιὰ τὴν ἀνατροπή του ἀπ’ τοὺς Ρώσους· ὁ Γάλλος πρόεδρος δήλωσε, ὅτι, «δὲν θὰ χρησιμοποιοῦσα αὐτὲς τὶς λέξεις» καὶ ὅτι, «πρέπει νὰ γίνουν τὰ πάντα γιὰ νὰ σταματήσει ἡ κλιμάκωση τῆς κατάστασης», ὥστε, «νὰ ὑπάρχει ἐλπίδα τοῦ νὰ σταματήσει ὁ πόλεμος τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία». Ἡ παρέμβαση ἦρθε λίγο ἀργὰ καὶ ἐμφανίζεται μεμονωμένη, ἐκτὸς κι ἂν ἀκολουθήσει καὶ τὸ Βερολίνο· ἡ Εὐρώπη εἶναι βαθύτατα τραυματισμένη καὶ δίδει τὴν ἐντύπωση τῆς διεθνοῦς ἀνυπαρξία της, ὅπως στὴν πρώτη μεταπολεμικὴ περίοδο.