Οἱ διασκέψεις κορυφῆς τῆς παρελθούσης ἑβδομάδος ἔδειξαν τὴν Εὐρώπη, δύσκαμπτη, ἄβολη καὶ διστακτικὴ ἀπέναντι στὶς ἀπαιτήσεις τῆς ἀτλαντικῆς συμμαχίας· οἱ διακηρύξεις τῆς προηγουμένης, μὲ τὴν σύσταση τῆς «Στρατηγικῆς Πυξίδος», πῆγαν περίπατο κι ἀπόμεινε μόνο ἡ πλήρης ταύτιση μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ καὶ τὴν στενόμυαλη καὶ ἐκτὸς χρόνου καὶ τόπου ἀντιμετώπιση τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, μὲ τὴν μονοσήμαντη θεώρησή του, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο, μέσα ἀπ’ τὴν ὀπτικὴ τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς. Ὁ ἀμερικανικὸς στόχος ἐπετεύχθη, δὲν ὑπάρχει αὐτόνομη διεθνὴς παρουσία τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ εἶναι ζήτημα, τὸ ἐὰν ὑπάρχει χῶρος παρεμβάσεώς της στὰ ἐσωτερικά της θέματα· «ἔδειξε ὅτι εἶναι τόσο οὐδέτερη, ὥστε δὲν ἀσχολεῖται οὔτε μὲ τὰ δικά της θέματα», ὅπως ἔλεγαν οἱ Τσεχοσλοβάκοι, γιὰ τὴν χώρα τους, μετὰ τὴν ρωσικὴ εἰσβολὴ τοῦ 1968. Τὸ ΝΑΤΟ ἐπιβλήθηκε ἀπολύτως, μὲ τὶς ἐπιλογές του, ὁπότε καθίσταται ἄχρηστη ἡ σύσταση εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ, ὅπως τὴν ἐξήγγειλαν…