Ἡ Εὐρώπη, ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου, ταυτίσθηκε πλήρως μὲ τὴν ἀτλαντικὴ προπαγάνδα καὶ στήριξε, μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις της, τὴν Οὐκρανία· ἐπιχείρημά της, τὰ ὅσα προβάλλει ἡ Οὐάσιγκτον· ἡ ρωσικὴ εἰσβολή, καταδικαστέα διαρρήδην ἀπὸ ὅλους, ἀλλὰ παραμένει ἡ ἀφορμὴ τῆς κρίσεως, μὲ ἄλλες τὶς αἰτίες της, γνωστὲς στοὺς πάντες. Οἱ ἐπιπτώσεις στὴν ἐσωτερικὴ ὀργάνωση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως εἶναι ἄμεσες καὶ μὲ πολλαπλὲς ἐπιπτώσεις· ἡ αὐτόνομος, ἔστω καὶ ἀχνή, διεθνὴς παρουσία της ἀπεσβήσθη, ἐνῶ παρουσιάζεται παντοῦ, ὡς ὁ ἀμερικανικὸς ἀντίλαλος τῆς ψυχροπολεμικῆς περιόδου, σὲ ἕναν κόσμο ὅμως ἐντελῶς διαφορετικό, ὅπου ὁ δυτικὸς δὲν εἶναι κυρίαρχος, παρὰ στὸ περιθώριο. Ὁπωσδήποτε, οἱ ἡγέτες της ἔχουν ἀνάγκη ἐπανεκλογῆς, ἀλλὰ ἔρχεται κι ἡ ἑπόμενη ἡμέρα, ἐπιτροχάδην μάλιστα….