Ὁ οἰκονομικὸς διαχωρισμὸς εἶναι δεδομένος πλέον, μεταξὺ τοῦ δυτικοῦ, ὡς κυριάρχου καὶ παντοκράτορος εἰς τὴν γῆν, καὶ τοῦ ἀναδυομένου κόσμου, ὡς νέου καὶ δυναμικοῦ· τὸ πρόβλημα ὅμως σήμερα δὲν εἶναι ἱστορικό, παρὰ πραγματικό, τὸ ποιὰ εἶναι ἡ ἰσορροπία δυνάμεων στὴν οἰκουμένη. Ἡ Δύση διαθέτει τὴν ἐπιρροὴ τῶν νομισμάτων της, δολλαρίου καὶ εὐρώ -σὲ ἴση μοῖρα στὶς διεθνεῖς συναλλαγὲς πρὶν ἀπ’ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο- καὶ τῆς βαρειᾶς, εὐρωπαϊκῆς κυρίως, βιομηχανίας της, ἂν καὶ ἀποδυναμουμένης σταδιακὰ τὰ τελευταῖα χρόνια, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑποβλητικὴ ἐπιβολὴ τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς, μόνο ὅμως στὰ στενά της ὅρια, καὶ ἀπαξιουμένης στὸν ἄλλο κόσμο· ὁ Ἀναδυόμενος διαθέτει, μὲ συνοπτικὴ περιγραφή, τὴν πρωτοκαθερδία στὸ διεθνὲς ἐμπόριο, μὲ τὴν Εὐρωζώνη ἀνταγωνιστική, ἀλλὰ αὐτὴ ἡ θέση της ἀπαξιώνεται ἀπ’ τὴν στάση της στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, τὴν ὑπεροχὴ στὴν ψηφιακὴ καὶ διαστημικὴ τεχνολογία καὶ τὴν ἰσοδυναμία στὰ πυρηνικὰ ὅπλα.