Ἡ διατήρηση τῆς Εὐρώπης, σὲ κεντρικὸ παράγοντα τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων στὴν ἱστορία της καὶ κυρίως στὴν νεώτερη, ὀφειλόταν, στὸν σεβασμὸ τῆς ἄλλης γνώμης, ὄχι μόνο στὴν ἀρχαιότητα, ἀλλὰ καὶ στὰ βασίλειά της μετέπειτα καὶ στὴν βαθύτερη διερεύνηση τῶν διεθνῶν συνθηκῶν. Καὶ στὴν ἐποχὴ τῶν σταυροφόρων, κονκισταδόρων καὶ ἀποικιοκρατῶν ἦταν ἐνήμεροι στὸ τί θὰ συναντοῦσαν, ἢ τουλάχιστον εἶχαν τὴν ἄνεση ἀμέσου προσαρμογῆς τους στὶς νέες συνθῆκες ποὺ ἀντιμετώπιζαν καὶ στὶς πιὸ δύσκολες στιγμές τους· στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο δείχνουν, ὅτι ἔχουν ἀπωλέσει αὐτὲς τὶς ἀρετές του. Ἔχουν ὑποταχθεῖ ἐξ ἀρχῆς στὴν ἀμερικανικὴ ἐπικυριαρχία, γιὰ τὴν κακὴ Ρωσία καὶ τὸν δικτάτορα Ποῦτιν κι ἀκολουθοῦν πιστὰ τὰς ἐντολάς της, χειρότερα κι ἀπ’ τὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο· τὸ ἂν τὰ πολεμικὰ γεγονότα εἶναι αὐτὰ ποὺ προβάλλονται, δὲν ἀξιολογεῖται, οὔτε τὸ σὲ ποιὰ οἰκουμένη ἀκριβῶς ζοῦμε, οὔτε τί λέει ὁ ἀναδυόμενος καὶ δυναμικὸς κόσμος…