Τὰ ἀποτελέσματα τῶν προχθεσινῶν γαλλικῶν ἐκλογῶν σηματοδοτοῦν, γιὰ πολλοὺς ἀναλυτές, τὸ τέλος τῆς ἐποχῆς, τουλάχιστον γιὰ τὴν Εὐρώπη· πρῶτος ἀνεδείχθη, ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, νῦν πρόεδρος, ἀλλὰ ἐκτὸς τῶν παραδοσιακῶν σχημάτων δεξιᾶς καὶ κέντρου, τὰ ὁποῖα καὶ καταποντίσθηκαν, ἐνῶ τρίτος, ὁ Ζὰν Λὺ Μελενσόν, ἐκτὸς ἀριστερᾶς· δεύτερη, μὲ πέντε μονάδες πίσω, ἡ Μαρὶν Λεπέν, μὲ ἀρκετὲς ἀποστάσεις ἀπ’ τὴν ἄκρα δεξιά. Ἡ Γαλλία ἔχει χαρτογραφήσει τὴν κομματικὴ γεωγραφία τῆς Δύσεως τοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες, κι αὐτὴ μᾶλλον δείχνει, ὅτι τὴν ἀναιρεῖ· τὸ τί θὰ προκύψει ἄγνωστο, ὅπως γίνεται πάντα στὴν ἱστορία, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε κάτι ἄλλο. Πολλοὶ θεωροῦν τὴν γαλλικὴ ἀντίδραση καὶ ὡς ἀπάντηση στὴν ἀδυναμία τῆς βιομηχανικῆς κοινωνίας, καταγράψαι τὰς ἀπαιτήσεις τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας…