Στὴν ἀνέγερση διαχωριστικῶν τειχῶν στὴν διεθνῆ οἰκονομία ὁδηγοῦν οἱ δυτικὲς κυρώσεις κατὰ τῆς Ρωσίας, καθὼς οἱ Ἀναδυόμενοι δὲν τὶς ἐφαρμόζουν, κι ἡ Ἀμερικὴ ἀπειλεῖ, μὲ ἐπέκτασή τους καὶ σὲ αὐτούς· οἱ προβλέψεις ἦταν, γιὰ χρεωκοπία τῆς Μόσχας σὲ λίγες ἑβδομάδες, ἀλλὰ ἀποκαλύπτεται, ὅτι ἡ οἰκονομία της ἀντέχει, μὲ ἀνώδυνες σχεδὸν ἐπιπτώσεις, καὶ μὲ συμπαράσταση τῆς Κίνας καὶ τῶν περισσοτέρων Ἀναδυομένων, οἱ ὁποῖες μάλιστα δείχνουν ἐμφανέστατα, ὅτι ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς δυτικὲς ἀπειλές. Τὸ δίλημμα γιὰ τοὺς Δυτικοὺς εἶναι ἄμεσο, συνεχίζουν τὴν ἐπέκταση τῶν κυρώσεων κατὰ τῆς Ρωσίας, μὲ τὴν ἐφαρμογή τους καὶ σὲ ὅσους ἀρνοῦνται τὴν ἐνεργὸ συμμετοχή τους, ἢ κωφεύουν στὶς τελευταῖες, γιὰ λόγους οἰκονομικῆς τους προστασίας; Ἂν ἀποδεχθοῦν τὴν δεύτερη ἐπιλογή, τότε ὑφίσταται σημαντικὴ φθορὰ τὸ διεθνὲς γόητρό τους, μὲ ἀντίκτυπο τὴν ἐνίσχυση τοῦ Κρεμλίνου. Στὴν πρώτη, ἡ Δύση κλείνεται στὸν ἑαυτό της, χωρὶς πολλὲς διεξόδους…