Ἡ κριτικὴ τῶν περισσοτέρων Δυτικῶν διανοουμένων διακρίνεται, κατὰ τοὺς ὀλιγωτέρους ἐξ αὐτῶν, ἀπ’ τὸν ἐγωκεντρισμό τους, καθὼς ἡ σκέψη τους ἐκκινεῖ καὶ ὁλοκληρώνεται ἀπ’ τὴν ἀντίληψη, ὅτι ἐκφράζουν τὸ κέντρο τοῦ κόσμου· ἔτσι, ἀγνοοῦν τὴν διάκριση ἀφορμῆς καὶ αἰτίων ἑνὸς πολέμου, κρίνουν τὰ πάντα μὲ προβολὴ τῆς δικῆς τους πρακτικῆς δημοκρατίας, χωρὶς νὰ έξετάζουν, γιὰ τὸ ἐὰν ἔχουν τὴν ἔξωθεν καλὴν μαρτυρίαν, ἀπ’ τὸ ἐσωτερικό τους καὶ ἀπ’ τὴν ἐφαρμογή της στὶς ἀποικίες τους, ἐνῶ δὲν ἐξετάζουν καθόλου τὸ ποιὲς εἶναι οἱ σημερινὲς παγκόσμιες οἰκονομικὲς συνθῆκες, μετὰ μάλιστα καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιοποιήσεως στὴν ὁποία προηγοῦνται οἱ Ἀναδυόμενοι. Ἡ ἀγνόησή τους ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ εἶναι στρουθοκαμηλισμὸς καὶ μόνο ἐπιτυγχάνει αὐτὴ τὴν ἀποτελμάτωση μέσα του τῶν ἐκτιμήσεών της.