Ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν, στὴν προεκλογική του ἐκστρατεία, γιὰ τὸν δεύτερο γύρο τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν, ἀναπετάσσει τὴν εὐρωπαϊκὴ σημαία, κεντρίζοντας τὴν ἐθνικὴ φιλοτιμία τῶν Γάλλων καὶ θυμίζοντας τὸν ἔνδοξο στρατηγό τους Σὰρλ Ντεγκώλ· ταυτοχρόνως ἐπιχειρεῖ ἀνοίγματα πρὸς τὸν Ζὰν Λὺκ Μελενσόν, καθὼς ἔχει ὑποσχεθεῖ τὴν συμμετοχὴ στὴν κυβέρνησή του, ἐὰν ἐπανεκλεγεῖ, στελεχῶν ἀριστερῶν καὶ οἰκολόγων. Ἡ εὐρωπαϊκὴ τακτική του ἐμπνέει, ὄχι μόνο τοὺς Γάλλους εὐρωπαϊστὲς ποὺ ἀποτελοῦν πλειοψηφία στὴν χώρα του, ἀλλὰ καὶ ἐκείνους τῶν ἄλλων ἑταίρων· στὴν Γαλλία ἡ ἀνάδειξή της σὲ ἡγεμονικὴ θέση στὴν Εὐρώπη κεντρίζει πάντοτε σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν εὐαισθησία τῶν συμπατριωτῶν του. Οἱ Εὐρωπαῖοι αἰσθάνονται τὴν περιθωριοποίησή τους καὶ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν ψυχροπολεμικὴ μεταπολεμικὴ ἐποχή, παρὰ τὴν ἐμφανέστατη ἀνάδειξη τῶν Ἀναδυομένων…