Τὸ πρόβλημα, μὲ τὴν κατάργηση τοῦ δικαιώματος τῶν γυναικῶν στὶς ἀμβλώσεις, ὅπως εἶναι ἡ εἰσηγήση στὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, προσλαμβάνει εὐρύτερες διαστάσεις κι ἀναδεικνύει καίρια θέματα σεβασμοῦ τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν στὴν μεγάλη χώρα· οἱ γυναικεῖες ὀργανώσεις, πανίσχυρες στὸ ἐσωτερικό τους, ἔχουν κινητοποιηθεῖ, μὲ τὶς πρῶτες διαδηλώσεις δυναμικές, ἀλλὰ παραμένουν πολλὰ νὰ γίνουν. Ὁ κυβερνήτης τῆς Ὀκλαχόμα, μιᾶς τῶν 26 πολιτειῶν, ὅπου ἀπαγορεύονται οὐσίᾳ οἱ ἀμβλώσεις, ὑπέγραψε διάταγμα, γιὰ περαιτέρω αὐστηροποίησή τους· δηλαδή, ὑπεράνω τῶν ἥμισυ τῶν πολιτειῶν δὲν ἐπιτρέπουν τὶς ἀμβλώσεις, ἐνῶ τὸ ἐθνικιστικὸ καὶ θρησκόληπτο κίνημα δεσπόζει στὶς μικρὲς κοινωνίες. Ἔτσι ἐξηγοῦνται κι ὅλα τὰ ἄλλα φαινόμενα, ρατσισμοῦ, χρήσεως ὅπλων, καταπιέσεως τῶν μεταναστῶν ποὺ εἶναι ἐμφανέστατα στὴν χώρα καὶ μὲ καθημερινὴ ἐκδήλωσή τους· τὸ ἐρώτημα εἶναι, τοῦ πῶς συμβιβάζονται παρόμοια φαινόμενα, μὲ τὶς διακηρύξεις περὶ δημοκρατίας, ὅπως στὴν Οὐκρανία; Μόνο γιὰ τρίτες χῶρες ἐνδιαφέρονται;