Στὴν Οὐκρανία ἐπικρατεῖ ἄβολη στασιμότης, ὄχι λόγῳ βραβείου στὴν Εὐρωβίζιον, ἀλλὰ ὅμοια μὲ ἀπόλυτη ἠρεμία πρὸ τῆς καταιγίδος· τὰ τελευταῖα γεγονότα σὲ διπλωματικὸ ἐπίπεδο δὲν εἶχαν ἀντανάκλαση καὶ στὸ ἔδαφος, μὲ ἀψιμαχίες τῶν ἀντιπάλων καὶ ρωσικοὺς βομβαρδισμοὺς στρατιωτικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ ἀποθηκῶν ὁπουδήποτε τῆς χώρας. Κρίσιμο θέμα θεωρεῖται ἡ κατάληψη τοῦ Ἀζόφσταλ, ἀλλὰ μὲ τὴν παράδοση τῶν μαχητῶν του, Οὐκρανῶν καὶ ἀνωτέρων δυτικῶν ἀξιωματικῶν καὶ μισθοφόρων· οἱ Ρῶσοι τοὺς προτιμοῦν ζωντανούς, ὥστε νὰ τοὺς προβάλλουν στὴν Δύση, μαζὶ μὲ τὰ τεκμήρια τῶν ἐργαστηρίων βιολογικοῦ πολέμου. Οἱ Δυτικοί, τὸ γνώριζαν αὐτὸ ἐξ ἀρχῆς, ἀλλὰ πίστευαν, ὅτι οἱ στοὲς τοῦ χαλυβουργείου ἦταν ἀπόρθητες κι ἑπομένως δὲν θὰ κινδύνευαν οἱ ἀξιωματικοί τους μὲ σύλληψη, ἢ τουλάχιστον θὰ προλάβαιναν νὰ ἀποδράσουν· ἀλλὰ ἦρθαν οἱ ἐξελίξεις ἀνάποδα καὶ δὲν ἔχουν ἄλλο δρόμο, δηλαδὴ αὐτοκτονοῦν ἢ παραδίδονται, ἐνῶ ἦταν ἀναπολεσματικὸς ὁ Ἀμερικανὸς ὑπουργὸς Ἀμύνης…