Ἡ πολιτικὴ ἀπήχηση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἐπισκέψεως στὴν Οὐάσιγκτον τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, καὶ ἡ ἱστορικῆς βαρύτητος ὁμιλία του στὸ Κογκρέσσο, μετροῦν καθοριστικά· ὅλοι σχεδὸν οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς ἐπαίνεσαν τὴν ἐπιτυχία τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τὴν σημασία της γιὰ τὴν προάσπιση τῶν συμφερόντων μας. Ἐξαίρεση ἀπετέλεσε ὁ ΣΥΡΙΖΑ, ὁ ὁποῖος τὰ βρῆκε ὅλα ἀρνητικὰ καὶ τὸν πρωθυπουργὸ ὡς «δεδομένο σύμμαχο», ἀλλὰ εἶναι ζήτημα ἂν αὐτὸ γίνεται ἀποδεκτὸ κι ἀπ’ τοὺς ψηφοφόρους του· ἀπουσιάζει τὸ θάρρος καὶ ἡ τόλμη ἀποδοχῆς τῶν ἐπιτυχιῶν τοῦ ἀντιπάλου, ὅταν μάλιστα αὐτὲς εἶναι ἐμφανέστατες κι ἔχουν εὐρύτατη ἀπήχηση στὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἀλλά, αὐτὰ τὰ προσπερνάει ὁ πολὺς κόσμος κι ἑστιάζει τὴν προσοχή του, στὴν ἀντιμετώπιση τῶν οἰκογενειακῶν του ἀναγκῶν καὶ στὴν προσαρμογὴ τῶν οἰκονομικῶν του στὶς νέες συνθῆκες, διεθνεῖς καὶ ἑλληνικές· γνωρίζουν ὅλοι, ὅτι οἱ δυσκολίες θὰ παραταθοῦν καὶ μετὰ τὸν τερματισμὸ τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου.