Τὰ παιχνίδια τῆς Τουρκίας μὲ τὸ ΝΑΤΟ, γιὰ τὴν ἐνταξη στὴν ἀτλαντικὴ συμμαχία τῆς Σουηδίας καὶ τῆς Φιλανδίας, συνεχίζονται, ἀλλὰ ἔχουν ὡς πέρας τους τὸ τέλος Ἰουνίου καὶ τὴν διάσκεψη κορυφῆς του· ἐπὶ ἑβδομῆντα χρόνια ἡ Ἄγκυρα εἶχε τὴν ἄνεση τῆς ἰδιορυθμίας της, ἀπέναντι στὶς συμμαχικὲς ὑποχρεώσεις της, ἀλλὰ πάντα, ὅσο διέθετε τὴν κάλυψη τοῦ βαθέως ἀμερικανικοῦ κράτους τουλάχιστον ἢ καὶ τοῦ Λονδίνου, ὅπως στὴν εἰσβολὴ στὴν Κύπρο. Φαίνεται, ὅμως ὅτι τώρα, δὲν τὴν καλύπτει, τουλάχιστον τὸ πρῶτο, μετὰ τὴν ἱστορικῆς σημασίας ἐπίσκεψη τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν Οὐάσιγκτον· ἀλλά, τὰ ἐκρηκτικὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα ὑποχρεώνουν τὸν Ταχὶπ Ἐρντογὰν σὲ ἐπίδειξη «ἰσχύος» ἢ ἀδυναμίας κατ’ ἄλλους. Ὁ δυτικὸς κόσμος, μὲ τὴν ὀξεῖα οἰκονομικὴ κρίση, γνωρίζει, ὅτι εἶναι ἄκρως ἀπαιραίτητη ἡ ἐπίδειξη σταθερᾶς καὶ ἰσχυρᾶς συνοχῆς του· τὰ ὅποια παρατράγουδα δὲν ἐπιτρέπονται, ἐπειδὴ οἱ συνέπειές τους ἴσως εἶναι ὀλέθριες…