Ἡ βαρύτης τῶν διεθνῶν ἐξελίξεων ἔχει σημειώσει ριζικὲς ἀλλαγές, μετὰ τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο, κάτι ποὺ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους· καλύτερη διατύπωση εἶναι, ἡ κοινὴ διαπίστωση, ὅτι τὴν ἑπομένη τοῦ πολέμου ἡ διεθνὴς δυναμικὴ ἀπεδείχθη κάτι ἄλλο ἀπ’ ὅ,τι ἦταν προηγουμένως. Ὁ δυτικὸς κόσμος ἐμφανίσθηκε ἑνωμένος, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε μεταπολεμικὰ κι ἀπολύτως πεπεισμένος, ὅτι θὰ ὁδηγήσει τὴν Ρωσία στὴν χρεωκοπία καὶ στὴν ὑποδούλωσή της σὲ δύο ἑβδομάδες, ὅπως ὑποστήριζαν οἱ Ἀγγλοσάξωνες ἡγέτες· ἀλλὰ τὰ πράγματα ἐξελίχθησαν ἐντελῶς διαφορετικά. Ἡ Μόσχα, ὄχι μόνο ἄντεξε οἰκονομικά, ἀλλὰ καὶ δάνεισε τὴν κρίση στὶς δυτικὲς χῶρες, ἐνῶ οἱ Ἀναδυόμενοι ἐτάχθησαν στὸ πλευρό της κι ἀναδύθηκε τὸ χάσμα ἀποικιοκρατῶν καὶ ἀποικιῶν τοῦ παρελθόντος· ἡ ἔξοδος ἀπ’ τὸ χάος αὐτὸ εἶναι ἀρκετὰ δύσκολη, διότι, ἂν δὲν ἀνατραποῦν οἱ ἐξελίξεις καὶ δὲν κερδίσει ἡ Δύση, τότε καταρρέουν οἱ κυβερνήσεως Ἀμερικῆς καὶ Βρεταννίας, μὲ ἄγνωστη τὴν συνέχεια…