Ὁ ἀπόηχος τῶν ὕβρεων τοὺ Ταχὶπ Ἐρντογὰν κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη ἐκτιμᾶτα ὡς ἀρνητικὸς γιὰ τὸν ἴδιο· δὲν βρέθηκε οὐδεμία χώρα πρὸς ὑποστήριξή του, ἐνῶ ἀντιθέτως ἦταν πολλὲς ὅσες τὸν ἀποδοκίμασαν. Ἡ προσέλκυση τῶν συμπατριωτῶν του μᾶλλον ἀπέτυχε, καθὼς δὲν παρουσιάσθηκαν ἐκδηλώσεις ἐπιδοκιμασίας του, ὅπως συνήθηζε πάντα, μετὰ ἀπὸ κάθε μείζονα πολιτικὴ πρωτοβουλία του· ἀκόμη κι οἱ ἀτλαντικοὶ κύκλοι τήρησαν ἀποστάσεις ἀσφαλείας, μὲ τὴν ἀνάκληση τῆς ἀρχικῆς τηρήσεως ἴσων ἀποστάσεων, ὅπως ἀπ’ τὸν Ἐπίτροπο Διεθνῶν Σχέσεων. Ἡ ἀπομόνωση τοῦ προέδρου ἔρχεται, ἐνῶ αὐξάνεται ἡ ἀπήχηση τῆς ἀντιπολιτεύσεως· ἡ οἰκονομικὴ κρίση καὶ ὁ πληθωρισμὸς στὸ 60% εἶναι τὰ ἐπιπρόσθετα προβλήματα, ποὺ δὲν ἀμβλύνονται μὲ ἀνθελληνικὴ ὑστερία. Τὰ μεγάλα στρώματα τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ δὲν ἀσπάζονται τὴν προπαγάνδα τῆς Ἄγκυρας.