Σὲ Εὐρωσυμβούλιο διαφωνιῶν, ἐπισήμων καὶ ἀνεπισήμων, ἐξελίσσεται τὸ τρέχον στὶς Βρυξέλλες· ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια τὶς ὑπόγειες διαφορὲς τῶν ἑταίρων, ἀλλὰ καὶ τὶς βαθύτερες διατλαντικὲς διασυνδέσεις τους. Τὸ πρόβλημα τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῶν ρωσικῶν ἐνεργειακῶν ἀγαθῶν, θεωρεῖται δευτερεῦον ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαϊστές, καθὼς κύριο ἔχουν τὸν ἐγκλεισμὸ τῆς Εὐρώπης στὴν μεταπολεμικὴ ἀμερικανικὴ ἐπικυριαρχία, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν συζητεῖται ἐπισήμως, ἐνῶ καὶ ἡ ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ λογοκρίνει κάθε παρόμοια ἄποψη· ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος δὲν εἶναι ὁ κυρίαρχος τῆς οἰκουμένης, παρὰ ἕνας ἀπὸ ὅλους, καθὼς ἔχει τελειώσει ὁ μονοπολικὸς κόσμος καὶ τὸν ἔχει διαδεχθεῖ ὁ πολυπολικός, ὅσο κι ἂν δὲν ἀρέσει αὐτὸ στὰ ἀτλαντικὰ κέντρα ἐξουσίας. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἕνα, θὰ παραμείνει ἡ Εὐρώπη, ἡ Εὐρωζώνη κυρίως, ὑποτακτικὴ τοῦ ΝΑΤΟ, ἢ θὰ ἀποκτήσει τὴν δική της ἀμυνντικὴ καὶ ἐξωτερικὴ πολιτική, συμπληρωματικὴ μέν, ἀλλὰ δική της, ὅπως πρεσβεύει ἡ Γαλλία καὶ ἄλλα μέλη;