Ἡ ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν πολιτική μας ζωή, παρὰ τὰ πρωτοφανῆ ἐθνικὰ καὶ οἰκονομικὰ προβλήματα, μὲ τὴν εὐρύτατη ἀποδοχὴ τοῦ κόσμου στὸ πρόσωπό του, ἐπιβεβαιώνεται ἀπ’ τὶς σαφέστατες ἀδυναμίες τῆς ἀντιπολιτεύσεως, καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ναπολεοντίσκου, προσαρμογῆς της στὰ τρέχοντα προβλήματα τοῦ τόπου· ἔτσι ἀγνοεῖ παντελῶς τὶς πρωτοφανεῖς τουρκικὲς ἀπειλές, γιὰ τὶς ὁποῖες ἐνδιαφέρθηκαν κι οἱ Εὐρωπαῖοι ἐπιδεικνύοντας τὴν ἀλληλεγγύη τους πρὸς τὴν Ἑλλάδα, κι ἐπιδίδεται σὲ φθηνὴ δημαγωγία γιὰ τὴν πυρκαϊὰ στὴν Βούλα, ἡ ὁποία καὶ ἐλέγχθηκε ἐγκαίρως. Ἕνα πρᾶγμα δὲν ἔχει μάθει ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ὅτι ἄλλαξε ἡ ἐποχὴ καὶ δὲν βρισκόμαστε στὴν μνημονιακὴ περίοδο, ὅταν ἐμφανιζόταν ὡς ὁ μόνος καθαρὸς καὶ εἰλικρινής· φαίνεται, ὅτι οἱ ἰδεολογικές του παρωπίδες τοῦ κλείνουν, ὄχι μόνο τὰ μάτια, ἀλλὰ καὶ τὶς ἄλλες αἰσθήσεις. Ζεῖ στὸν κόσμο του, ἀπομονωμένος ἀπὸ κάθε ἐπαφὴ μὲ τὴν ἑλληνικὴ ζωντανὴ πραγματικότητα…