Ἡ Εὐρώπη ταυτίσθηκε ἀπολύτως μὲ τὴν ἀμερικανικὴ πολιτική, στὴν καταδίκη τῆς ρωσικῆς εἰσβολῆς στὴν Οὐκρανία καὶ τῆς ἐπιβολῆς τῶν αὐστηροτάτων οἰκονομικῶν κυρώσεων κατὰ τῆς Μόσχας, ἀλλὰ χωρὶς τὴν ἀναζήτηση τῶν αἰτίων καὶ τῶν συνεπειῶν τοῦ πολέμου, εἶχε ξεχάσει τὸν Θουκυδίδη, ἐνῶ ἡ ἀτλαντικὴ προπαγάνδα σάρωνε τοὺς λαούς της. Τρεῖς μῆνες μετὰ ἀναλογίζεται τὶς πράξεις της, καθὼς διαπιστώνει, ὅτι ὑπῆρξε τουλάχιστον ἐπιπολαιότης καὶ ἐπιφανειακὴ προσέγγιση τοῦ θέματος· ὁ πληθωρισμός, ἐξ αἰτίας τῆς ἐκτοξεύσεως τῶν τιμῶν τῶν ὑδρογονανθράκων, προκάλεσε τὴν ἀφύπνιση, μαζὶ μὲ τὶς ἐντονώτατες διαμαρτυρίες τῆς βαρειᾶς της βιομηχανίας, ὅτι χάνει τὴν διεθνῆ ἀνταγωνιστικότητά της, ἐνῶ ἡ χρεωκοπία τῆς ρωσικῆς οἰκονομίας δὲν φάνηκε στὸν ὁρίζοντα, τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Ἡ Εὐρώπη καὶ ἰδιαιτέρως ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων ἔχουν τὴν εὐθύνη ἀντιδράσεως, γιὰ ἐπίτευξη ἐκεχειρίας καὶ διαπραγματεύσεων, γιὰ εἰρηνικὴ λύση· οἱ προϋποθέσεις ὑπάρχουν, οἱ τολμηρὲς διπλωματικὲς κινήσεις μὲ πειστικότητα ἀπομένουν …