Ἡ ἀποδυνάμωση τοῦ Τούρκου προέδρου βαίνει αὐξανόμενη στὸ ἐσωτερικὸ τῆς χώρας του, ὅπως καταγράφεται ἀπ’ τὶς διαμαρτυρίες ἐναντίον του γιὰ τὴν ἀκρίβεια καὶ τὴν παντελῆ ἀπουσία δημοσίας ὑποστηρίξεως τῆς ἀνθελληνικῆς του ὑστερίας, παρὰ τὴν ὁλόπλευρη ὑποστήριξή του ἀπ’ τὸν τύπο ὅλων τῶν ἀποχρώσεων· ὁ ἕτερος θερμότατος παραστάτης του εἶναι ὁ Γραμματέας τοῦ ΝΑΤΟ, καθὼς καταγράφει τὶς τρομοκρατικὲς ἐπιθέσεις στὴν Τουρκία, ἀλλὰ ὄχι τὴν κυβερνητικὴ τρομοκρατία κατὰ τοῦ λαοῦ της, ἀπ’ τὸ αὐταρχικὸ καθεστώς, οὔτε τὶς διαδηλώσεις τῶν Τουρκοκυπρίων. Λογικὸ εἶναι, ἔτσι ἀνταλαμβάνεται ἡ ἀτλαντικὴ συμμαχία τὴν ἀλληλεγγύη καὶ τὴν δημοκρατία, ὡς ἐντολὲς τοῦ βαθέως ἀμερικανικοῦ κράτους· ἀλλὰ ξεχνάει, ὅτι καὶ ὁ τουρκικὸς λαὸς δὲν εἶναι τόσο ἄβουλος…