Ἡ διέξοδος στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο εἶναι τελικὰ πολὺ πιὸ δύσκολη, ἀπ’ ὅ,τι φαινόταν στὴν ἀρχή· ἡ αὐριανὴ ἐπίσκεψη στὸ Κίεβο τῶν Ἐμμανουὲλ Μακρόν, Ὄλαφ Σὸλτζ καὶ Μάριο Ντράγκι, μὲ μοναδικὸ ἀντικείμενο τὴν ἐπίτευξη ἐκεχειρίας καὶ τὴν ἔναρξη διαπραγματεύσεων, δὲν φαίνεται νὰ συγκεντρώνει πολλὲς ἐλπίδες ἀποδοχῆς. Αἰτία, δὲν εἶναι τόσο ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος, ὅσο ἡ Οὐάσιγκτον, ἡ ὁποία γνωρίζει ἄριστα, ὅτι ὁ πόλεμος ἔχει χαθεῖ γιὰ τοὺς Δυτικοὺς κι ὅτι οἱ Ρῶσοι καταλαμβάνουν ὁσονούπω τὸ Σεβεροντονέτσκ καὶ τὸ Κραματόρσκ, ὁπότε ὁλοκληρώνουν τὴν ἀπόκτηση τοῦ Ντόνμπας· ἀλλά, ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος ἐπιθυμεῖ τὴν ἀναβολὴ ὅσον γίνεται τῆς ἀναγγελίας τῆς ἧττας, λόγῳ τῶν ἐκλογῶν τοῦ Νοεμβρίου. Στὸ μέτωπο ὅμως οἱ οὐκρανικὲς δυνάμεις ὑποχωροῦν καὶ ἀνθίστανται, μόνο ὅσο βρίσκουν ἀμάχους γιὰ ἀσπίδα προστασίας· στὰ οἰκονομικά, ἀναγνωρίζουν, ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ἀγροτικῆς ὅπως καὶ τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς τῆς χώρας βρίσκεται στὸ Ντονμπάς…