Τὸ βάθος τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, ἀναγνωρίζεται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἔγκυρους παρατηρητὲς, ὅτι εἶναι ἀπροσδιόριστο· δύο εἶναι τὰ κύρια χαρακτηριστικά της: πρῶτον, ἔχει αἰτία τὶς ἄρδην ἀλλαγὲς στὴν παραγωγικὴ διαδικασία καὶ τὴν καθημερινή μας ζωή, μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας· δεύτερον, τὴν ἐκτόξευση τῶν τιμῶν τῶν ὑδρογονανθράκων, μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου καὶ τὴν ἀκολουθήσασα ὕφεση, κυρίως στὴν Δύση. Ἡ Ἀμερικὴ πρώτη ἀποδεικνύει, ὅτι, ναὶ μὲν εἶναι ἡ κοιτὶς τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας, ἀλλὰ καθυστερεῖ ἀρκετὰ τὴν πρακτικὴ ἐφαρμογή της στὴν καθημερινότητα τῶν κατοίκων της· αὐτὸ φάνηκε καλύτερα στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, στὴν ὁποία ὑστεροῦσε κι ἀπέναντι στὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ στὶς ἐλλείψεις βασικῶν ἀγαθῶν στὴν παραγωγική της διαδικασία· δεύτερο, ἡ ἀδυναμία προβλέψεως τῆς ἐλλείψεως ὑδρογονανθράκων, τὴν ὁποία παρουσίαζαν οἱ μεγάλες πετρελαϊκὲς ἑταιρεῖες, ἀλλὰ Οὐάσιγκτον καὶ Βρυξέλλες ἀγνοοῦσαν. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι δὲν τοὺς ἔχουν ἐμπιστοσύνη οἱ ἀγορές…