Ἡ πολιτικὴ εὐελιξία τοῦ Γάλλου προέδρου κρίνεται ἀπ’ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν βουλευτικῶν ἐκλογῶν καὶ τὴν ἀπόκτηση σχετικῆς μόνο πλειοψηφίας στὴν Ἐθνοσυνέλευση· ἡ παράταξή του ἐξασφάλισε τελικὰ 246 ἕδρες, Μελανσόν, 141, Λεπέν, 89, Ρεπουμπλικάνοι, 64, καὶ διάφοροι ἄλλες. Ἀπαιτεῖται συνεργασία του μὲ ἄλλους τῆς ὅποιας μορφῆς γιὰ τὸν σχηματισμὸ κυβερνήσεως καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς πολιτικῆς του, γιὰ τὴν Γαλλία καὶ τὴν Εὐρώπη. Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ παρουσιάζεται τὸ πρόβλημα τῆς ἀπωλείας τῆς κοινοβουλευτικῆς πλειοψηφίας ἀπ’ τὸν πρόεδρο· ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν βρίσκεται μπροστὰ στὴν χειρότερη κρίση τῆς προεδρίας του, ἀπαιτοῦνται δύσκολες κινήσεις κι ἔξυπνες προτάσεις, πρὸς τοὺς Ρεπουμπλικανοὺς πρῶτα, οἱ ὁποῖοι μᾶλλον εἶναι πρόσφοροι στὴν συνεργασία, ἀφοῦ τὴν ὑποστηρίζει κι ὁ Νικολὰ Σαρκοζύ, ἀλλὰ διαφοροποιεῖται ὁ σημερινὸς πρόεδρός τους, μᾶλλον γιὰ λόγους γοήτρου, ὥστε νὰ δείξει, ὅτι ἔχει κι αὐτὸς κάποιον ρόλο, ἢ γιὰ τὴν ἐξασφάλιση ἀνταλλαγμάτων…