Σὲ δύσβατο δρόμο βρίσκεται ἡ διεθνὴς οἰκονομία καὶ περισσότερο ἡ δυτική, ἑπομένως καὶ ἡ ἑλληνική, ἂν καὶ διαθέτει κάποιες ἐφεδρεῖες· ἡ ἐνεργειακὴ κρίση ἔφερε τὸν πληθωρισμὸ καὶ τὴν ὕφεση, ἀλλὰ μὲ διαφορετικὴ ἔνταση κατὰ χώρα. Στὴν Ἑλλάδα τρεῖς παράγοντες, τουρισμός, ναυτιλία καὶ ψηφιακὴ τεχνολογία, μετατρέπονται σὲ οὐσιαστικὸ ἀντίβαρο, καθὼς καὶ τὸ μέγεθός της εἶναι μικρὸ καὶ προσιτὸ στὶς παρεμβάσεις τους· αὐτὸ φαίνεται στὴν αἰσθητὴ αὔξηση τῶν δημοσίων ἐσόδων, γεγονὸς ποὺ ἐπιτρέπει τὶς παροχὲς πρὸς τὶς κατώτερες εἰσοδηματικὲς τάξεις, γιὰ ἄμβλυνση τῶν ἀρνητικῶν ἐπιπτώσεών τους, ἀλλὰ καὶ ἐνίσχυση τῆς ζητήσεως, μὲ τὰ πολλαπλασιαστικὰ φαινόμενα στὸ σύνολο τῆς οἰκονομίας. Οἱ ἐφοπλιστές, μὲ τὴν μεταφορὰ τῶν γραφείων τους στὴν Ἑλλάδα αὐξάνουν τὴν ἀπασχόληση καὶ σὲ προσωπικὸ ἐδάφους, ἐνῶ οἱ πολυεθνικὲς ψηφιακὲς ἐπιλέγουν τὴν χώρα μας, γιὰ τὴν δημιουργικὴ σκέψη τῶν νέων μας, δηλαδὴ τὴν ἱκανότητα συνθέσεως τῆς μοναδικῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.