Ἡ προώθηση τῶν Ρώσων στὴν Οὐκρανία, μὲ τὸν ρυθμό τους, γίνεται μᾶλλον ἀποδεκτὴ, ἐνῶ ἡ δυτικὴ κοινὴ γνώμη ἔχει περιορίσει τὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ αὐτήν, καθὼς ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἀπορροφᾶ τὴν προσοχή της· ἦρθε μᾶλλον καὶ ἡ κρίσιμη στιγμή, ὅπως συνήθως συμβαίνει στὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά. Ὁ Οὐκρανὸς πρόεδρος φέρεται ὡς ὁ χαμένος, μαζὶ μὲ τὴν χώρα του· ὁ χρόνος γιὰ σύναψη ἐκεχειρίας στενεύει ἀρκετὰ κι ἡ διεθνὴς συγκυρία ἀποβαίνει κατὰ τῶν Ἀμερικανῶν. Τὸ θέμα εἶναι ὅτι, αὐτὸς δὲν ὑπάρχει χωρὶς τὴν ἀμερικανικὴ στήριξη, ὁπότε εἶναι ἀβέβαιο τὸ μέλλον του· διέξοδος δὲν διαφαίνεται, οὔτε στὴν ἐπισιτιστικὴ κρίση, καθὼς οἱ Οὐκρανοὶ δὲν ἀποναρκοθετοῦν τὰ λιμάνια τους, ἐνῶ οἱ πληροφορίες, γιὰ ἐξαγωγὲς σιτηρῶν ἀπ’ τὴν Ρουμανία εἶναι προπαγάνδα. Στὴν πράξη οἱ Ρῶσοι ἐφαρμόζουν τὸ σχέδιό τους, καταλαμβάνουν ὅσες περισσότερες περιοχὲς μποροῦν πλέον καὶ τὶς ἐνσωματώνουν αὐτὲς σταδιακὰ στὴν χώρα τους.