Ἡ Μεσόγειος μετατρέπεται σὲ περιοχὴ δυναμικῆς παρουσίας τῆς Εὐρώπης, καθὼς στὴν Οὐκρανία ἔχει τὸν πρῶτο λόγο ἡ Ἀμερικὴ κι ὄχι ἡ ἴδια· ἡ πρόθυμη καὶ βεβιασμένη στήριξη τῆς νατοϊκῆς πολιτικῆς στὸν οὐκρανικὸ πόλεμο ἔχει προκαλέσει τὴν δυσαρέσκεια τῶν λαῶν της καὶ τὴν σαφέστατη διαφοροποίηση πολλῶν κυβερνήσεών της. Γνωρίζει ἄριστα, ὅτι ὁ τουρκικὸς ἀναθεωρητισμὸς εἶναι χειρότερος ἀπ’ τὸν ρωσικὸ κι ἀποβλέπει εὐθέως στὴν ἀποδυνάμωση τῆς εὐρωπαϊκῆς διεθνοῦς παρουσίας, σὲ ὑπόγεια συνεννόηση μὲ ἀτλαντικὰ κυκλώματα. Παρὰ τὴν ἀγρανάπαυση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, Γαλλία καὶ Γερμανία, ἔχουν ταχθεῖ ἀναφανδὸν ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος καὶ μὲ δεδηλωμένη τὴν πρόθεσή τους γιὰ δυναμικὴ προάσπιση τῶν ἑλληνικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν μαζὶ συνόρων μας. Τὸ θέμα προσλαμβάνει εὐρύτερες διαστάσεις, καθὼς ἀπομονώνεται ἤδη διεθνῶς ἡ Ἄγκυρα.