Ἡ τρέχουσα ἑβδομάδα εἶναι μία ἀπ’ τὶς χειρότερες στὴν κοινὴ εὐρωπαϊκὴ ἱστορία, καθὼς κρίνεται ἡ ἑνιαία ἀντιμετώπιση τῆς ἐνεργειακῆς κρίσεως, τοῦ πληθωρισμοῦ καὶ τοῦ οὐκρανικοῦ προβλήματος, ἀπ’ τὸ ὁποῖο καὶ προέρχονται τὰ ἄλλα· οἱ ἐπίσημες δυνάμεις δείχνουν τὴν περιθωριοποίησή τους, ὅπως ἡ ἀγρανάπαυση τοῦ γαλλογερμανικοῦ ἄξονος, ἐνῶ δεσπόζουσα θέση κατέχει πλέον στὶς εὐρωπαϊκὲς ὑποθέσεις ὁ ἀμερικανικὸς κι ὁ νατοϊκὸς παράγων. Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο τῆς Πράγας δὲν προβλέπεται προσφέρειν οὐσιαστικὲς ἀποφάσεις, καθὼς οἱ διαφωνίες εἶναι μεγάλες, μὲ τὴν παρουσία τῶν ἄλλων Εὐρωπαίων ἡγετῶν μᾶλλον εἰκονική, γιὰ ἀπόκρυψη τῶν ἐσωτερικῶν προβλημάτων· τὸ κύριο ἐμπόδιο προσφέρει ἡ Γερμανία, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ ἐθνικὴ πολιτικὴ κι ἀγνοεῖ τοὺς ἄλλους ἑταίρους. Ἀλλὰ ἔχει ἕναν ἀντίπαλο στὸ ἐσωτερικό της, τὴν ἀποδοχὴ τοῦ εὐρὼ ἀπ’ τὸ σύνολο σχεδὸν τοῦ γερμανικοῦ λαοῦ· ἑπομένως ἡ ὅποια διέξοδος ὑπάρχει μόνο μέσα ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ τὴν Εὐρωζώνη…