Ὁ συμβιβασμὸς ἐπετεύχθη στὴν Πράγα κι ἦταν ἀδύνατο νὰ μὴν γίνει, καθὼς ἡ Εὐρώπη συνεχίζει τὴν παράδοση τῶν μαραθωνίων διαβουλεύσεών της· οἱ λεπτομέρειες φυσικὰ κρίνουν τὴν τελικὴ συμφωνία, ἀλλὰ σήμερα μετράει περισσότερο ἡ πολιτική του διάσταση, δηλαδή, οἱ ἀποφάσεις πέραν τῶν οἰκονομικῶν προβλημάτων, καὶ σὲ αὐτὸ χωλαίνει ἀρκετά. Ἡ πλήρης στήριξη τῆς Οὐκρανίας δὲν ἀλλάζει, ὅπως καὶ ἡ ἀπόλυτη ταύτιση ἐπισήμως μὲ τὴν ἀτλαντικὴ πολιτικὴ καὶ ἡ ἀπουσία εὐρωπαϊκῆς φωνῆς ἢ καὶ ἁπλῆς ἀποχρώσεώς της· ἡ Εὐρώπη, ὡς ἀνεξάρτητη διεθνὴς παρουσία εἶναι ἀποῦσα πλήρως κι αὐτὸ ἐνοχλεῖ τοὺς οἰκονομικοὺς κύκλους καὶ μεγάλο μέρος τῆς πνευματικῆς της ὀντότητος. Ἀκόμη καὶ στὴν τσεχικὴ πρωτεύουσα εἶναι ἐμφανεῖς οἱ παρεμβάσεις τῶν δύο αὐτῶν παραγόντων, ἔστω κι ἂν θάβονται στὸν εὐρωπαϊκὸ τύπο, καθὼς θεωρεῖται, ὡς ἄβουλο ὄργανο τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς. Πάντως ἀπὸ πολλὲς κυβερνήσεις ἀναγνωρίζεται τὸ πρόβλημα, ὡς κύριο σήμερα στὴν Εὐρώπη…