Ὁ ἀντίκτυπος στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Τουρκίας εἶναι ἡ χειρότερη πτυχὴ τῆς ταπεινώσεως τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὴν Πράγα· ὄχι μόνο δὲν ἐξασφάλισε τίποτε ἀπ’ τοὺς Εὐρωπαίους, ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν συμμετοχή του, ὅπως καὶ ἡ τυπικὴ ὑπόσχεση ἐπαναλήψεως τῶν ἐνταξιακῶν της διπραγματεύσεων, ἀλλὰ καὶ ὑπέστη τὴν χειρίστη προσβολὴ κατὰ τὸ δεῖπνο. Εἶπε ὅσα εἶπε, κατὰ τῆς Ἑλλάδος, πιστεύοντας, ὅτι δὲν θὰ ἀπαντήσει ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης κι ὅτι οἱ ἄλλοι ἀρχηγοὶ θὰ ἀνέχονταν τὶς ὑπερβολές του, κατὰ ἑταίρου των, καθόλου συνηθισμένες, σὲ ἐπίσημα δεῖπνα, ἀλλὰ ὅτι θὰ «πέρναγε τὸ δικό του»· ἕνα δὲν περίμενε, τὴν ἄμεση ἀπάντηση τοῦ πρωθυπουργοῦ μας, ὁπότε αὐτὴ ἔφθασε στὴν τουρκικὴ κοινὴ γνώμη. Αἰσθάνθηκε συντετριμμένος…