Ἡ ἀλλαγὴ τῆς δυναμικῆς στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο ἐμπεδώνεται πλέον διεθνῶς, μὲ τὴν Τουρκία στὴν ἀπομόνωση καὶ χωρὶς προοπτικὲς ἀναστροφῆς της· εἶχε μεθοδεύσει τὴν ἀναβίωση τοῦ ὀθωμανικοῦ μεγαλείου καὶ τῆς ἐπιρροῆς της, ἂν ὄχι τῆς κυριαρχίας της στὰ ὅρια τῆς παλαιᾶς αὐτοκρατορίας. Ὅταν διαπίστωσε ὁ Ταχὶπ Ἐρντογάν, ὅτι μᾶλλον κακὸ του προκαλεῖ ἡ προπαγάνδα αὐτὴ στὸν ἴδιο, τὴν περιόρισε, μόνο κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐσωτερικὴ κατανάλωση· ἡ ἄσχημη εἰκόνα ὅμως ἔμεινε, «καλύτερα νὰ σοῦ βγεῖ τὸ μάτι, παρὰ τὸ ὄνομα», καὶ δὲν φεύγει. Τὰ ἀνοίγματά του πρὸς τὸ Ἰσραὴλ καὶ τὴν Σαουδικὴ Ἀραβία δὲν ἔπεισαν σχεδὸν καθόλου, ἐνῶ ἡ Αἴγυπτος πρωταγωνιστεῖ στὸ ἑνιαῖο μέτωπο ἐναντίον του· στὴν πολιτικὴ αὐτὴ ἐντάσσεται καὶ ἡ ἀποδοκιμασία τοῦ τελευταίου τουρκολιβυκοῦ συμφώνου, τὸ ὑπέγραψε γιὰ ἐσωτερικὴ προβολὴ καὶ κατὰ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ ἀπέτυχε οἰκτρῶς καὶ ἐξουθενώθη. Δύσκολα πολὺ βρίσκει διέξοδο πλέον…