Σὲ ἡμέρες κρισίμων ἀποφάσεων εἰσέρχεται ἡ Εὐρώπη, καθὼς τελειώνει ἡ περίοδος τῆς ἀπραξίας της κι ὁ χειμῶνας εἶναι ἀμείλικτος μὲ τὴν παγωνιά του, ἡ ὁποία δὲν ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν ἀτλαντικὴ ὑποτακτικότητα· τὸ πρόβλημα εἶναι δυσκολώτερο στὴν Γερμανία, καθὼς τὰ νοικοκυριά της, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν μνήμη τῶν κατοίκων της -ἀφοῦ ἄφησαν τὸν μάταιο τοῦτο κόσμο, οἱ γενιὲς τοῦ πολέμου καὶ παρέδωσαν σὲ ἐκεῖνες τῆς εὐμαρείας καὶ τῆς ἀμεριμνησίας-, ἀντιμετωπίζουν σοβαρὲς δυσκολίες στὴν κάλυψη τῶν καθημερινῶν τους ἀναγκῶν καὶ πρωτίστως ἐκείνης τῆς θερμάνσεως. Οἱ δικαιολογίες τῆς προστασίας τῆς Οὐκρανίας ἀπ’ τὴν ρωσικὴ ἐπιθετικότητα δὲν ἀρκοῦν πλέον, ἐνῶ οἱ ἁπλοὶ Εὐρωπαῖοι διαπιστώνουν, ὅτι ἔχουν ἐπιβληθεῖ ἀλλαγὲς στὴν ζωή τους, χωρὶς τὴν συγκατάθεσή τους καὶ μὲ μοναδικὸ ὅπλο τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή· ἀλλὰ δὲν εἶναι τόσο ἀποτελεσματικὴ ὅσο ἦταν τοὺς πρώτους μῆνες τοῦ οὐκρανικοῦ πολέμου. Ὅλοι τους σκέπτονται τὰ οἰκογενειακά τους…