Ἡ καθυστέρηση τῆς Εὐρώπης στὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἐνεργειακῆς κρίσεως καὶ τῆς ἀκρίβειας εἶναι γνωστή, ἐνῶ στὶς μεγάλες χῶρες της πληθαίνουν οἱ διαδηλώσεις διαμαρτυρίας· ἡ χθεσινὴ συζήτηση τῶν Ὑπουργῶν Ἐνεργείας θεωρεῖται θετικὸ βῆμα, ἀλλὰ ἦρθε ἀργὰ καὶ κρίνεται ὡς ἡμίμετρο, καθὼς δὲν ἀντιμετωπίζει τὸ οὐσιαστικὸ πρόβλημα τῆς ἐνώσεως, ἐκεῖνο τῆς εὐρωπαϊκῆς συνοχῆς τῶν λαῶν της. Ἀντιθέτως, προσφέρεται ὡς ἕνα τυπικὸ δημοσιονομικὸ μέτρο, χωρὶς τὸν ἀέρα καὶ τὴν δυναμικὴ τῆς ἑνιαίας ἰσχυρᾶς πολιτικῆς συμφωνίας· ἡ αἰτία εἶναι γνωστή, ἡ διστακτικότης τῆς τρικομματικῆς γερμανικῆς κυβερνήσεως ἀπέναντι στὴν εὐρωπαϊκὴ ἀλληλεγγύη, ἐξ αἰτίας τῆς προσδέσεώς της στὸ ἀτλαντικὸ ἅρμα. Ἀλλὰ ὁ γερμανικὸς λαὸς δείχνει, ὅτι δὲν ἀποδέχεται τὴν πολιτικὴ αὐτὴ καὶ ἐκφράζει τὴν ἀντίθεσή του μὲ τὶς πυκνὲς διαδηλώσεις, ποὺ διογκώνονται συνεχῶς καὶ τὶς δημοσκοπήσεις, στὶς ὁποῖες καταγράφεται ἡ μεγάλη ὑποχώρηση τῶν τριῶν κομμάτων. Ἔχει τὴν ἄνεση ἀλλαγῆς πολιτικῆς ὁ Ὄλαφ Σόλτζ; Δύσκολη ἀπάντηση…