Στὴν ψυχολογία τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἐπαφίεται ἡ ἀντιμετώπιση τῆς χειροτέρας κρίσεως τῆς Εὐρώπης, ἑβδομῆντα χρόνια σχεδὸν μετὰ τὴν ἔναρξη τῆς ἑνοποιήσεώς της· ἡ διάσταση προσεγγίσεώς της, μεταξὺ τῶν κυβερνήσεων, κυρίως τῶν μεγάλων κρατῶν, καὶ τοῦ ἁπλοῦ κόσμου τους, εἶναι πολὺ μεγάλη, ὁπότε γεννᾶται τὸ πρόβλημα τῆς γεφυρώσεώς της στὸ ἄμεσο μέλλον. Οἱ Εὐρωπαῖοι βλέπουν, ὅτι ἡ Ἐπιτροπὴ καὶ οἱ κυβερνήσεις τους δὲν τοὺς λένε τὴν ἀλήθεια καὶ πολλὰ τὰ ἀποκρύπτουν, πίσω ἀπ’ τὴν προπαγάνδα τῆς δυτικῆς δημοκρατίας καὶ τῆς συγκρούσεως στὴν Οὐκρανία, μὲ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τῆς Ρωσίας καὶ τῶν Ἀναδυομένων· ὅσο ὅμως κι ἂν ἀναπαράγονται αὐτὰ ἀπ’ τὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκὴ δὲν δείχνουν, ὅτι πείθουν τὴν κοινὴ εὐρωπαϊκὴ γνώμη. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα, αὐτὴ αἰσθάνεται, ὅτι εὐθέως ἐμπαίζεται τουλάχιστον…