Ἡ ἀνθελληνικὴ ὑστερία τῆς Ἄγκυρας θεωρεῖται, ἀπ’ τοὺς ἔγκυρους διπλωματικοὺς κύκλους, ὡς μοναδικὴ διέξοδος στὴν πλήρη ἀποτυχία τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν στὴν οἰκονομία καὶ στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική· τὰ πολιτικὰ ἀνοίγματα πρὸς τὴν Ρωσία ἔχουν ἀπόδοση, ὅταν ὁλοκληρωθοῦν. Ἔτσι, ἡ μετατροπὴ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, σὲ κόμβο διοχετεύσεως ρωσικοῦ φυσικοῦ ἀερίου στὴν Εὐρώπη, προϋποθέτει τὴν συμφωνία τῶν Εὐρωπαίων καὶ τὴν ἔγκριση τῶν Ἀμερικανῶν, πρᾶγμα μᾶλλον ἀδύνατον, ἐνῶ ἀπαιτεῖ καὶ χρόνο, ποὺ ἴσως τελειώσει κι ὁ οὐκρανικὸς πόλεμος. Ὅλα γίνονται γιὰ ἐσωτερικὴ κατανάλωση, ἀλλὰ μὲ πληθωρισμὸ στὸ 80-100% καὶ αὐταρχικὸ καθεστὼς δὲν εἶναι καθόλου εὔκολα, κυρίως στὶς δυτικὲς ἐπαρχίες ποὺ ἀποτελοῦν καὶ τὴν οἰκονομικὴ βάση τῆς χώρας, οἱ ὁποῖες αἰσθάνονται ὅτι πνίγονται…