Τὰ βαρίδια τῆς δυτικῆς οἰκονομίας ἀποδεικνύεται, ὅτι εἶναι πολὺ ἰσχυρότερα τῶν ἐπιφανειακῶν μέτρων δημοσιονομικῆς καὶ πιστωτικῆς πολιτικῆς· οἱ ἔγκυροι οἰκονομικοὶ ἀναλυτὲς τὸ ὑπογραμμίζουν, ἀλλὰ δὲν εἰσακούονται, ἐνῶ καὶ οἱ ἀπόψεις τους δὲν δημοσιεύονται στὴν ἀτλαντικὴ διαπλοκή. Συνοψίζοντας τα, τρία εἶναι τὰ σοβαρώτερα· πρῶτον, ἡ ψευδαίσθηση ὅτι ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῆς παγκοσμίου οἰκονομίας, ὁπότε ἀντιδροῦν σὲ λάθος ἐποχή· δεύτερον, ἡ ἀπαρχαιωμένη δομὴ τῆς παραγωγικῆς τους διαδικασίας, σὲ κάθε ἐπίπεδο, καὶ ἰδιαιτέρως στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Βρεταννία· τρίτον, ἡ πίστη τους, ὅτι οἱ παλαιοὶ διεθνεῖς θεσμοί της, Ταμεῖα Ἀντασφαλίσεων, εἶναι πανίσχυροι, ἀλλὰ Κίνα, Ρωσία καὶ Ἰνδίες ἀνέπτυξαν τοὺς δικούς τους, μετὰ τὶς κυρώσεις κατὰ τῆς Μόσχας. Τὸ χειρότερο, γιὰ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο, εἶναι ὅτι ἀκόμη δὲν ἔχουν καταγράψει τὶς ἄρδην ἀλλαγὲς στὴν διεθνῆ κοινωνία καὶ ἀντιδροῦν στὰ διάφορα προβλήματα, ὡς κοσμοκράτορες, θυμίζοντας στὶς τρίτες χῶρες τὴν ἀποικιακὴ ἐποχή τους…