Οἱ ἄρδην ἀλλαγὲς τῆς παγκοσμίου κοινωνίας, μὲ καταλύτη τὸν οὐκρανικὸ πόλεμο καὶ ἐφαλτήριό τους τὴν ψηφιακὴ ἐπανάσταση, ἔχουν ἄμεσο ἀντίκτυπο καὶ στὴν πολιτική μας ζωή, πέραν τῆς καθημερινότητός μας· ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔχει ἀντιληφθεῖ τὸ τί γίνεται στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν μετωπικὴ σύγκρουση ΝΑΤΟ καὶ Ρωσίας, ὑπὸ τὴν μορφὴ ὅμως τῆς ἀναμετρήσεως τῆς δυτικῆς δημοκρατίας μὲ τὸν ἀνατολικὸ δεσποτισμό, ἂν καὶ δὲν πείθει αὐτὸ τοὺς Εὐρωπαίους πλέον, ὅσο κατὰ τὴν ἔναρξη τοῦ πολέμου. Ἡ καθημερινότης μας ἔχει ἀλλάξει ριζικά, περισσότερο στὶς ἄμεσες ἀνάγκες μας, καθὼς ἔχουμε περιορίσει πολλὲς ἀπ’ αὐτὲς ἢ ἀλλάξει ἐντελῶς, ἐνῶ ἡ ψηφιοποίηση τῆς χώρας μᾶς ἔχει φέρει σὲ ἄλλο πιὰ τρόπο ζωῆς. Τὰ ἀναφέρουμε ἔτσι ἀνάμικτα κάπως, ἐπειδὴ ἔτσι ἔρχονται στὴν αἴσθησή μας σὲ ὅλους μας· συζητᾶμε στὴν οἰκογένεια μὲ τὴν γυναῖκα μας τὶς ἀγορὲς τῆς ἡμέρας καὶ τὶς δυνατότητές μας, ἀλλὰ ἀκοῦμε καὶ τὰ διεθνῆ, παρεμβαίνει κι ὁ Γιαννάκης ἢ ἡ Μαιροῦλα, ἀπ’ τὸ Δημοτικὸ ἀκόμη, καὶ μᾶς ἐνημερώνουν, γιὰ τὸ πῶς πλήρωσαν τὸ ρεῦμα ἢ τὸν μπακάλη ἀπ’ τὸ κινητό τους, καὶ ἐξασφάλισαν τὰ ἐμβόλια γιὰ τὸν παπποῦ καὶ τὴν γιαγιά, ἐνῶ μετέφεραν στὸ κινητὸ τοῦ μπαμπᾶ καὶ τῆς μαμᾶς τὴν ἀστυνομικὴ ταυτότητα καὶ τὴν ἄδεια ὁδηγήσεως. Ἀδιανόητα παλαιότερα αὐτά…

Αὐτὴ ἡ καθημερινότητα τῶν Ἑλλήνων καταγράφεται, ὅπως φαίνεται ἀπ’ τὶς κινήσεις τους, μόνο ἀπ’ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη καὶ τὴν κυβέρνησή του, ἐνῶ ἀπουσιάζει παντελῶς ἀπ’ τὴν ἀντιπολίτευση· ἡ κυβέρνηση ὑπερηφανεύεται, γιὰ τὴν ψηφιοποίηση τῆς χώρας, ποὺ τὴν ἀναδεικνύει στὶς πρῶτες θέσεις παγκοσμίως, παρὰ τὴν κατάταξή της πρὸ τετραετίας, παρ’ ὅλο ὅτι παραμένουν ἀρκετὲς καθυστερήσεις σὲ δομὲς μὲ πολλὲς πάγιες ἐπενδύσεις, ἐνῶ τὰ συντεχνιακὰ συμφέροντα προβάλλουν ὅσα ἐμπόδια μποροῦν, μὲ συνδρομὴ τὸν ΣΥΡΙΖΑ. Σὲ ἕναν βαθμὸ ἔχουν δίκαιο, ἐπειδὴ τὰ συνδικάτα εἶχαν ἀποτελέσει τὸν κύριο μηχανισμό, γιὰ τὴν ἀποβιομηχανοποίηση τῆς χώρας, τὴν κατασπατάληση τοῦ ἐθνικοῦ πλούτου, μὲ τριπλασιασμὸ τοῦ δημοσίου χρέους καὶ τὴν ἰδιοποίηση τῶν κοινοτικῶν κονδυλίων τὴν τελευταία τεσσαρακονταετία· σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, οἱ συνδικαλιστὲς χάνουν τὴν ἄσκηση τῆς ἐξουσίας καὶ τῶν δώρων της στὸν περίγυρό τους, ἀλλὰ καὶ μαζὶ ἐπαύλεις καὶ μεγάλα αὐτοκίνητα. Ὁ Ναπολεοντίσκος εἶναι μᾶλλον τὸ μόνο ποὺ ἔχει καταλάβει ἀπ’ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία· ἀναδείχθηκε κι ἀναριχήθηκε στὴν ἐξουσία ἀπ’ τὰ συνδικαλιστικὰ κυκλώματα, τὴν ὁποία ἄσκησε πρὸς ὀφελός τους καὶ μόνο· ἡ ἀδυναμία του προσαρμογῆς ἀποδεικνύει, ὅτι οὔτε στὸ Πολυτεχνεῖο ἔμαθε κάτι ἢ ὑποψιάσθηκε γιὰ ψηφιακά, οὔτε μᾶλλον καὶ ἡ συμβία του, ποὺ διορίσθηκε ἀπ’ τὸν ἴδιο στὸ Πολυτεχνείο. Ἐὰν εἶχαν καταλάβει, θὰ φαινόταν, αὐτὸ δὲν κρύβεται…

Ἡ ἀξιοποίηση τῆς ψηφιακῆς τεχνολογίας ἔχει ἄμεσα πρακτικὰ ἀποτελέσματα· οἱ ψηφιακὲς ἐπενδύσεις κατακλύζουν τὴν Ἑλλάδα κι ἀποτελοῦν μαζὶ μὲ τὸν τουρισμὸ καὶ τὴν ναυτιλία τὸ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν οἰκονομική μας ἀνάπτυξη, ἀλλὰ καὶ ἀλλάζουν τὶς ἐπιδόσεις τῶν μικρομεσαίων, μὲ τὶς διακλαδικὲς πολλαπλασιαστικὲς ἐπιπτώσεις τους. Μερικὰ παραδείγματα εἶναι χαρακτηριστικά, τὸ Ἑλληνικὸ καὶ οἱ ἄλλες μεγάλες ἐπενδύσεις, ἡ συνεργασία πολλῶν ἑλληνικῶν μὲ πολυεθνικὲς τοῦ κλάδου, δυσανάλογη μάλιστα γιὰ τὸ μέγεθος τῆς χώρας μας· ἰδιαίτερη ὑπόμνηση χρειάζεται ἡ παραγωγὴ μὴ ἐπανδρωμένων ἀεροσκαφῶν. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶχε καταδικάσει σὲ ἀπραξία τὴν ΕΑΒ, στὴν ὁποία οἱ συνδικαλιστὲς καθόριζαν τὰ πάντα, ὅπως καὶ στὴν ΔΕΗ καὶ στὶς ἄλλες δημόσιες ἐπιχειρήσεις· ἡ συνεργασία της μὲ τὰ Πανεπιστήμια, Ἀριστοτέλειο, Δημοκρίτειο καὶ Θεσσαλίας προώθησε τὴν παραγωγὴ τοῦ Ἀρχύτα, ὁ ὁποῖος ἀρχίζει τὶς δοκιμές του κι ἔχει κερδίσει τὸ ἐνδιαφέρον πολλῶν πολυεθνικῶν καὶ κρατῶν, ἐνῶ ἡ ΕΑΒ συνεργάζεται σὲ πολλὰ προγράμματα ἀμερικανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν ἀεροδιαστημικῶν κολοσσῶν, ἀλλὰ καὶ ἀναδεικνύονται κι ἄλλες ἑταιρεῖες παραγωγῆς μὴ ἐπανδρωμένων ἀεροσκαφῶν. Ἕνα ἔχει ἰδιαίτερο πολιτικὸ ἐνδιαφέρον, ὁ Ναπολεοντίσκος κι οἱ ἄλλοι ἀρχηγοὶ δὲν μνημονεύουν κἂν τὶς ἐπιτυχίες τῆς ψηφιοποιήσεως, οὔτε καὶ τῶν μεγάλων ἐπενδύσεων, σὰν νὰ μὴν ἔχουν γίνει. Ἀλλά, πολλὲς φορὲς γίνεται ἀναφορά, γιὰ κατάργηση τῶν μεταρρθμίσεων, ὅταν ἀναλάβουν τὴν ἐξουσία, μὲ σαφεῖς ἐπιδιώξεις…