Ἡ ἐπιβολὴ τῆς πολώσεως στὴν πολιτική μας ζωὴ ναυαγεῖ, γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, ἀπέναντι στὴν ὡριμότητα καὶ στὴν σύνεση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ὄχι μόνο στὴν ἀντιμετώπιση τῶν τουρκικῶν προκλήσεων, ἀλλὰ καὶ στὴν διασφάλιση τῆς πολιτικῆς ἠρεμίας· ἡ ἐμπιστοσύηνη πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη διατηρεῖται ὑψηλὴ σὲ ὅλα τὰ στρώματα, ὅπως δείχνουν ὅλες οἱ δημοσκοπήσεις, τόσο γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἐθνικῶν θεμάτων, ὅσο καὶ γιὰ τὰ οἰκονομικά. Ἄλλωστε, ἐμπράκτως ἀποδεικνύονται αὐτά, ὅταν πληροφορείται, γιὰ τὰ παράπονα τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν πρὸς τὸν Ὄλαφ Σὸλτζ καὶ τὴν παράκλησή του, γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν τακτικὴ τῆς οὐδετερότητος· ὁ καγκελάριος ἀπάντησε διπλωματικὰ καὶ δὲν ἔκανε δεκτὴ τὴν τουρκικὴ παράκληση. Ὁ Ναπολεοντίσκος βλέπει τὴν ἀποτυχία του, στὸ βαθμὸ ποὺ τὴν καταλαβαίνει, κι ἐπιχειρεῖ νέους τρόπους ὀξύνσεως τοῦ πολιτικοῦ διαλόγου, ὅπως μὲ τὶς παρακολουθήσεις, ἀλλὰ χωρὶς ἀντίκρυσμα· ἔχει βαρεθεῖ ὁ κόσμος τὴν ἐπανάληψη τῶν ἴδιων συνθημάτων.