Ἡ ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας, ὅτι ἰσχύει ἡ προηγούμενη ἀπόφασή του γιὰ τὴν Λιβύη, καὶ μάλιστα σὲ ὅλες της τὶς διατάξεις καὶ στὸ περίφημο ἄρθρο 6, ποὺ ἀπαγορεύει στὴν προσωρινὴ κυβέρνηση τὴν σύναψη διεθνῶν συνθηκῶν, δεσμευτικῶν γιὰ τὴν χώρα· δηλαδή, τὰ τουρκολιβυκὰ μνημόνια καὶ τὰ παρακλάδια τους δὲν ἰσχύουν, ὅπως ἤθελε ἡ Ἄγκυρα κι ὅπως πίεζε πρὸς τὰ μόνιμα μέλη, ἀλλὰ μόνο ἡ Βρεταννία τὴν ἄκουγε, χωρὶς νὰ στηρίξει τὶς ἀπαιτήσεις της. Προέκταση αὐτοῦ εἶναι ἡ διακοπὴ τῶν αἰγυπτοτουρκικῶν συνομιλιῶν, μὲ διαφορὰ τὴν κατάσταση στὴν Λιβύη· εἶναι πολὺ δύσκολο, ἂν ὄχι ἀδύνατο πλέον, ἡ συνέχιση τῆς τουρκικῆς τακτικῆς στὴν περιοχὴ τῆς Λιβύης. Οἱ ἑλληνικὲς θέσεις ἐπιβεβαιώνονται πλήρως κι ἑπομένως ἡ Τρίπολη ὀφείλει ἀρχίσαι διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Ἑλλάδα.