Οἱ πιέσεις τῆς Οὐάσιγκτον πρὸς τὸν Οὐκρανὸ πρόεδρο, γιὰ διάλογο μὲ τὴν Ρωσία, γίνονται ἐπειδὴ οἱ Ἀμερικανοὶ γνωρίζουν τὶς διαφοροποιήσεις τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινῆς γνώμης ἀπέναντι στὸν πόλεμο· αὐτὲς δὲν ἀφοροῦν τόσο τὶς κυβερνήσεις, μὲ τὴν ἐξαίρεση τὸν Γάλλο πρόεδρο καὶ τὸν Γερμανὸ καγκελάριο, ἀλλὰ τοὺς Εὐρωπαίους πολῖτες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν καταλάβει τὸν βρώμικο ρόλο τῆς ἀτλαντικῆς διαπλοκῆς. Βλέπουν, ὅτι οἱ λαοί τους ἔχουν περάσει στὴν ἀποξένωση καὶ στὴν ἀπροθυμία ὑποδοχῆς τῶν Οὐκρανῶν προσφύγων, οἱ ὁποῖοι γίνονται κάθε μέρα καὶ περισσότεροι, μὲ τὸν χειμῶνα καὶ τὴν ἔλλειψη ἡλεκτρικοῦ, ἀερίου καὶ ὕδατος στὶς πόλεις τους· οἱ Πολωνοί, μὲ τὸ ποὺ εἰσέρχονται τοὺς στέλνουν ἀμέσως στὴν Γερμανία, ἀλλὰ τὰ κρατίδια διαμαρτύρονται, ὅτι δὲν διαθέτουν δυνατότητες συντηρήσεώς τους καὶ ζητοῦν βοήθεια ἀπ’ τὸ Βερολίνο, ἐνῶ οἱ ἄλλες χῶρες κρατοῦν κλειστὰ τὰ σύνορά τους. Οἱ κυβερνήσεις πλειοδοτοῦν στὴν ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα, ἀλλὰ ἀρνοῦνται οἰκονομικὴ καὶ στρατιωτικὴ βοήθεια.