Ἡ ἀπεργιακὴ κινητοποίηση ἦταν παταγώδης ἀποτυχία τῆς ἀντιπολιτεύσεως, ὅταν ἀπηύθυνε ἔκκληση γιὰ γενικὴ συστράτευση τοῦ κόσμου της καὶ ἐπίδειξη δυνάμεως ἀπέναντι στὴν κυβέρνηση· στὶς συγκεντρώσεις ἴσχυε ἡ κομμουνιστικὴ ἀρχή, «ἀραία ἀραία, νὰ φαινόμαστε καμιὰ σαρανταρέα», ἐνῶ καὶ ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ναπολεοντίσκου ἀπέβη λίαν ἀποκαρδιωτική. Οἱ σχεδιασμοὶ τῆς Κουμουνδούρου, ἦταν, ὅτι τὰ μέλη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ στὸ Λεκανοπέδιο εἶναι περίπου 80000, ἑπομένως ἂν κινητοποιηθεῖ ἕνα μέτριο μέρος τους, τότε ἡ συγκέντρωση γίνεται παλλαϊκὴ κατακραυγή· τελικά, προσῆλθαν μερικὲς χιλιάδες, ὁπότε τὸ συμπέρασμα εἶναι, ὅτι ἡ ἀποδοκιμασία τοῦ ἀρχηγοῦ εἶναι δεδομένη, κάτι ποὺ φαίνεται ὅτι τὸ εἶχαν ἀντιληφθεῖ τὰ κορυφαῖα στελέχη του κι ἐπέλεξαν τὴν ἐξαφάνισή τους. Στὸν ἰδιωτικὸ τομέα δὲν ἔγινε αἰσθητὴ κάποια συμμετοχὴ στὴν ἀπεργία κι ἀπόμειναν οἱ δημόσιοι ὀργανισμοὶ νὰ φέρουν τὸ βάρος της· ἀλλὰ καὶ σὲ αὐτοὺς δὲν ὑπῆρξε ἐνθουσιασμὸς κι ὅσοι ἀπήργησαν ἦταν ἄφαντοι…