Ἡ διπλωματικὴ ἀπομόνωση τῆς Τουρκίας γίνεται ἀσφυκτική, παρὰ τὶς νέες της πρωτοβουλίες, ὅπως μὲ τὴν σύνοδο τῶν τουρκοφώνων χωρῶν, μὲ τὴν προσέλευση κυρίως τῶν ἰσλαμικῶν δημοκρατιῶν τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας· ἡ σύνοδος πέρασε ἀπαρατήρητη στὸ διεθνῆ τύπο καὶ μόνο ἡ καταγγελία τῆς Ἐπιτροπῆς, γιὰ τὴν παρουσία τοῦ ψευδοκράτους, τὴν ἔφερε στὴν ἐπικαιρότητα. Μάλιστα, εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ πιέσεις τοῦ Ταχὶπ Ἐρντογὰν συνέβαλαν στὴν ἀναγνώρισή του ὡς παρατηρητοῦ, καθὼς ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση ὡς ἀνεξαρτήτου κράτους ἀπερρίφθη διαρρήδην· οἱ ἰσλαμικὲς δημοκρατίες γνωρίζουν, ὅτι ἡ ἐπιβίωσή τους, οἰκονομικὴ καὶ πολιτική, ἐξαρτᾶται ἀπ’ τὴν ὑποστήριξη τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Κίνας, διαφορετικὰ γίνονται ἕρμαια τῶν δυτικῶν μεγάλων. Εἶναι ὁ ἄξων τῆς ἐξωτερικῆς τους πολιτικῆς, ὡς μέλη τοῦ Ὀργανισμοῦ Συνεργασίας τῆς Σαγγάης.