Ἡ διατήρηση τοῦ ἐλέγχου τῆς Γερουσίας ὑπὸ τῶν Δημοκρατικῶν θεωρεῖται οὐσιαστικὴ ἀπόδειξη τῆς ἀποτυχίας τῶν Ρεπουμπλικανῶν, καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Ντόναλντ Τράμπ, στὴν ἀνατροπὴ τῆς πολιτικῆς δυναμικῆς· ὁ ἔλεγχος ἑνὸς ἐκ τῶν δύο νομοθετικῶν σωμάτων δίδει σχετικὴ ἄνεση στὸν Τζὸ Μπάιντεν -ἐνῶ παραμένει πρόεδρος τῆς πανισχύρου Ἐπιτροπῆς Ἐξωτερικῶν ὑποθέσεών της ὁ Μπὸμπ Μενέντεζ, μὲ τόσο σημαντικὸ ρόλο στὰ ἐθνικά μας θέματα-, παρὰ τὴν πλειοψηφία τῶν Ρεπουμλικανῶν στὴν Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων. Ἑπομένως, τὸ θέμα εἶναι ἡ δυναμικὴ ἐμφάνιση τοῦ προέδρου, καὶ δευτερευόντως οἱ σωστὲς ἐπιλογές του στὰ διάφορα προβλήματα· ὅλοι ἀναγνωρίζουν, ὅτι δὲν πείθει ἀρκετὰ κι ὅτι τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα ὀφείλεται στὴν ψῆφο τῶν γυναικῶν, γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀμβλώσεως, καὶ τῶν νέων, ἀπέναντι στὰ αὐταρχικὰ φαινόμενα. Στὴν Ἀσία, ὁ πρόεδρος δὲν παρουσιάζεται πειστικός, ἐνῶ ἡ συνάντηση μὲ τὸν Ξὶ Τζιπὶνγκ δὲν προβλέπεται καθόλου εὔκολη, μᾶλλον τὸ ἀντίθετο προδιαγράφεται.